In memoriam Bart Leupen

Hij noemde zichzelf weleens ‘het oliemannetje’: degene die ervoor zorgde dat alles soepel liep. Hij hield de boel bij elkaar, bracht balans in de besluitvorming en verloor daarbij nooit het belang van het geheel uit het oog. Ook de belangen van collega's die minder snel voor zichzelf opkwamen, nam hij serieus. Met zijn ervaring en bedachtzaamheid groeide hij uit tot een belangrijke steunpilaar van ons bureau.

Zijn kalmte was vooral van waarde wanneer projectteams onder druk stonden of de samenwerking met opdrachtgevers moeizaam verliep. Hij kon problemen overzien en bemiddelen. Hij was nooit op zoek naar schuldigen, speelde niet op de persoon en hield niet van politieke spelletjes. Eerlijkheid vond hij belangrijk. Tegen onrecht kon hij slecht. Mensen konden zich wel eens vergissen in zijn zachtaardige voorkomen. Hierachter ging een stevige persoonlijkheid schuil. Hij wist goed wat hij wilde en stond voor zijn overtuigingen, zonder anderen daarbij te overstemmen.
 

Diezelfde karaktereigenschappen kenmerkten zijn omgang met mensen. Bart gaf veel verantwoordelijkheid en ruimte aan zijn team. Hij liet collega’s groeien en bleef met trots op afstand meekijken. Collega's die door ziekte of persoonlijke omstandigheden een moeilijke periode doormaakten, weten hoe empathisch hij kon zijn. Hij luisterde, bleef in gesprek en oordeelde niet. Mensen voelden zich door hem gehoord en namen hem in vertrouwen. Hij had oog voor wat iemand nodig had en wilde altijd graag helpen, soms misschien wel meer dan nodig was. 

Zijn weloverwogen manier van werken kon soms botsen met het tempo van de bureauwereld. Waar anderen snel een beslissing wilden nemen, dacht Bart graag nog even na. Soms kwam hij terug op een besluit dat al genomen was. Voor ongeduldige collega’s kon samenwerken met Bart af en toe een uitdaging zijn. Wat we naast zijn rust en betrokkenheid zullen missen, is zijn humor. Bart had een scherpe blik en zag vaak de kleine details. Die wist hij op precies het goede moment op humoristische wijze naar voren te halen. Zo kon hij als geen ander Sinterklaasgedichten schrijven voor collega's en had daarbij een bijzonder talent om mensen raak te typeren. 

Bart bleef altijd zichzelf. Zonder pretenties. We kunnen hem uittekenen in zijn blauwe overhemd, op gympen en verknocht aan zijn vertrouwde blauwe jas. Op groepsfoto's staat hij vaak aan de zijkant: aanwezig, maar niet op zoek naar aandacht. Hij genoot ervan als hij zag dat iedereen het naar zijn zin had en dat het goed ging met de mensen om hem heen. Daar haalde hij veel plezier uit. Ontwerpwerk was voor hem veel meer dan alleen werk.

Zijn werkplek vertelt veel over wat hem dierbaar was. Daar bewaarde hij zorgvuldig de tekeningen, armbandjes en andere cadeautjes van zijn kinderen. Het laat zien hoe belangrijk zijn gezin voor hem was en hoezeer zijn persoonlijke leven en zijn werk met elkaar verweven waren. 

Vorig jaar werd duidelijk dat Bart ernstig ziek was. Veel te snel ging zijn gezondheid achteruit. Afgelopen juni trad hij af als directeur om plaats te maken voor een nieuwe directie.

Bart laat zijn gezin achter met zijn lieve ‘Annie’, zoon en dochter, op wie hij ontzettend trots was. 

Onze gedachten zijn bij hen.